“Wat zegst van mien goddelk liggoam?” Buurman Jan was binnenkommen en bleef parmanteg noast de keukentoavel stoan.

“Hou dat zo? Dij zugt ter ja nog net zo uut as lèstdoags doust hier wast,” zee ik. “Kovvie?”

“Doar heb k wel zin in,” zee buurman Jan. “Mor inderdoad, goddelk is de lèste tied n goie kwalifikoatsie. Ik zee dat van de weke nog tegen mien Griet. Wie waren n ìndje aan t rondrieden deur t Grunneger laand en hebben onderwegens even wat eten op n terraske.”

“Zo, in dizze dure tied veur maal Jan bezine vertufken en din ook nog dikkedakken op n terras. Dat dut mor,” zee ik.

“Nou, wie reden nait haard, hor” zee buurman Jan. “Mien Griet haar konstant t oog op d’eko-teller. Ik mos binnen de gruine streepkes blieven. Din rie je op zien zunegst volgens mien Griet en din kost n ommetoertje nait zoveul.

Mor goud, wie zaten dus schier onder n parasol. Ik zat net in mien sateetje te prikken dou der n echtpoar t terras opschoof. Baaide in n SOP-tenue. n Strak-Om-Pokkel pak. ‘Dou mie mien buutsmobieltje even Geertje,’ ruip model plus. ‘k Wil even bierielen, even n fotootje sturen noar onze kennizzen om zain te loaten dat wie hier zitten te tuutjefloiten.’”

“BeReal, hait dat,” zee ik. “Das n appke om 1 foto per dag te dailen mit joen echte vrunden.”

“Dat zee ik,” zee buurman Jan. “Dat bierielen zol veur mie ook wel wat wezen. Mien vrunden maggen ja wel zain mit wat veur goddelk liggoam ik rondloop. Mor goud, k wil nait veul zeggen, mor dij man kon zien aigen raive nait meer zain.”

“Das nogal wiedes,” zee ik. “Ze haren ja klaaier aan.”

“Man, dou nait zo loos,” reageerde buurman Jan stiekelg. “Doe waist bèst wat ik bedoul. Dij man haar zien pìnske oardeg uutvergroot. As ik ter zo uutzain zol, zol mien Griet gain gat in de locht springen. Mor kom, ik goa mien Griet weer verblieden mit mien goddelk liggoam. Bedankt veur de kovvie en kouke. Tjeu.”

Buurman Jan ging aal nuuntjend mit zien goddelk liggoam op huus aan. Hai haar t heurboar goud noar t zin.