Posts tagged “gronings

Buurman Jan – dik

“n Kop kovvie mit n snee kouke gaait ter wel in. Doar wor je nait dik van, ja. Doar goa k even goud veur zitten.”

“Inderdoad,” zee ik. “Mor most ter wel even n zittend gat veur hebben. Ach, van t zitten hejje je ja net zoveul as van t stoan, nee din?”

“Nou, dat wordt wel voak zegd, mor dat is nait woar,” zee buurman Jan. “k Wil nait veul zeggen, mor volgens mie is zitten n lukratieve bezeghaid. Der binnen noamelk lu dij zittend kaptoalen verdainen. Benoam de lu dij d’haile dag zitten te vergoadern verdainen voak t mainste.

“Das schaande genog woar,” zee ik.

“Dat zee ik,” zee buurman Jan. “t Is ongeliek verdaild in de wereld. d’Ain knooit zok dood veur n minimumloontje, d’aander strikt kaptoalen op mit d’haile dag zitten, reveln, raaizen en dikkedakken. Ik zeg die dit: ons soort lu kin zien lapke vlais nait meer betoalen omdat t zitvlais van dat soort lu zo duur is. t Uurloon veur op de kont zitten is veule moalen hoger as n dag pizakken op n staaiger.”

“Das inderdoad n woarhaid as n kou,” beoamde ik.

“Krek,” ging buurman Jan verder. “En nou wie t toch over ‘zitten’ hebben, ja. Waist wel wat ook bie de wilde knorhoanen òf is?”

“Nou?” wol k waiten.

“Dat aal dij prominente avvekoaten dikken verdainen aan lu dij vanwege n misdrief vastzitten. En dat ze, ondanks dat ze misbaksels as klant hebben, voak veur vrijsproak goan. Man, t is toch singelier: de grootste minkukels waiten aaltied de duurste avvekoaten te vinden. Dat kin gain touvaal wezen. Mor kom, ik goa weer noar mien Griet. t Zit ter dik in dat zai dammeet nog even aan de rit wil mit onze Lada de Luxe. Zai rit, ik kiek wèl van de tegenliggers aal in de neuze zit te pulen. Tjeu.”

En vot was buurman Jan. Hai zat aaltied op t nijs en haar der aaltied n mainen over. Voak haar hai geliek, ook dit moal. Teveul lu worden dik onderbetoald.

Mor doar moaken teveul lu zok nait dik om…..

Buurman Jan – gruin

Hest t ook lezen? Gemainte Grunnen wil zien inwoners in dailauto’s stoppen.”

“Ik heb t lezen,” zee ik. “Mor zol ik die eerst even volstoppen mit kovvie en kouke?”

“Doar zeg k gain nee tegen,” zee buurman Jan. “Mor wat Stad betreft, ja.

De stadsbobo’s goan der vanuut dat t inwonertal gruit en der din aal meer auto’s biekommen. Ze willen dat lu doarom in huurauto’s stappen en dij mit mekoar dailen. t Is weer ain van dij dure gruine-rakker-plannen dij de gewone man op n duur uutslót van t openboare leven. Boetendes willen ze t uutbesteden aan kommersiëlen. Nou din wait je t wel. Zo’n dailauto wordt op n duur veur de gewone man onbetoalboar.”

“As t net zo gaait as mit zörg, gas en stroom konst wel ains geliek kriegen,” zee ik.

“Nou, ik zeg die dit”, ging buurman Jan verder, “t is niks veur mie. Ik stap nait in n dailauto. Man, je zollen mor aine kriegen vol deo- of klonjewaalm omdat ter net n snokkel of doedel uutstapt is. Aine dij stonk as n ulk.”

“As n bunzel, dus,” zee ik. Ik kin mie nog n veurstellen herinnern in t Geert Teis woar k achter n stinkerd zat. Dat was inderdoad gain pretje.”

“Dat zeg ik,” zee buurman Jan. “Waist wel wat t perbleem is? Der zitten veul teveul lu op t verkeerde stee, benoam bestuurders. Dat aantal nemt aal meer tou mit as gevolg dat ter aal meer managementloagen biekommen. Zo’n bobo aan de top wrift zok din elk moal weer in d’handen omdat der onder hom of heur n mitlopertje aansteld is. Dij plucheplakkers goan din weer wat loonschoalen omhoog. Je mouten ja meer verdainen as joen ondergeschikten. Nee, d’oplözzen zit m nait in dure stokpeerdjes en onrealistische ideoalen. Doar stikken wie zo stoadegaan in. Doarom is der ook zoveul stikstof.

Waist wat d’oplözzen is? Gewoon minder mìnsen. En veuraal nait op n kloetje. Ons laand mout planologisch hail aans inricht worden. Je mouten de lu hail aans verdailen over t laand. Mor goud, wel bin ik.

Kom, k goa weer noar mien Griet. Wie gaon even aan de rit in onze aigen dailauto: onze Lada de Luxe. Ik wor zo 70 en mien Griet wil mie doarom wat schiers kopen. Tjeu!”

Buurman Jan trok deure achter zok dicht en ik docht: hai het geliek. Aal dij stadse fratsen worden op n duur bruinusten vol kriminaliteit. t Kreëren van gruine iemenusten löst de perblemen nait op. Mor bestuurders schienen geern in aandermans ongelok te gruien. Man, de kop zol joe der ja sangen van worden.

t Wordt mie in elks geval aal mit mekoar gruin genog….

Buurman Jan – piepen

Eltje Doddema

“Wat hest wel op de kop, kirrel. Bist ja net n discjockey.” Buurman Jan zat aan de keukentoavel te wachten op zien kovvie mit kouke.

“n Koptelefoon,” zee buurman Jan. “Dij heb k mie guster hoald bie de koopkestoko. Nog gain 6 euro en hai waarkt as n tierelier. k Heb dat ding op, omreden mien Griet het zok lèstdoags n nije wotterkoker aanschaft. Man, as t wotter aan de kook is moakt mie dat ding toch n rebulie. Ik schrik mie elk moal weer röt. Net as n hoaze dij de knal van n jachtgeweer heurt. Tja, en vanwege dat gepingel van dij wotterkookvertuut loop ik nou d’haile dag mit n koptelefoon op.”

“Och, dat is op zich wel n schiere oplözzen,” zee ik. “Hest ter ook meziek op?”

“Zeker,” ging buurman Jan wieder. “Ik luuster noar vroleke deuntjes van de Tiroolster Holthakker Boeven. Deur de sfeer van dij meziek beland ikzulf in hogere sferen. Din vergeet ik d’ellìnde om mie tou en heb k gain last van overlast. Man, wie leven ja zo stoadegaan in n jingeljangel piepkultuur. Alles tingelt, pingelt, piept en dut mor. Kiek, dat n dokter in n zaikenhuus oppiept wordt vanwege n spoudoperoatsie doar kin k mie nog wat bie veurstellen. Mor dat n nachtzuster n pingel krigt veur n vloggertje is gewoon bie de wilde knorhoanen òf. Boetendes: zokswat hol je nait stil. Nee, mien òl opoe zee vrouger al: elke pingel, elke piep, verneem je ook in t geniep. En dij haar doudestieds ìnkeld last van wat moezen op beune.

Mor goud, ik goa weer noar mien Griet. Ik zet mien hoempapa-deuntjesspeuler alvast even weer aan. Tjeu.”

Buurman Jan ging weer op huus aan en ik mainde te zain dat hai zien loopke òfwizzelde mit wat huppelpasachtege elementen.

Ik haar zo t idee dat hai der de kommende tied nog wel wat voaker tussenuut piepen zol.

Tussen de regels deur – knuppel uut de zak

Der binnen lu dij aandern vervluiken. Heur woapens binnen begrippen as ‘rasisme’ en ‘kultureel touaigen’. Mor des te meer ruumte ze kriegen en des te voaker aandern begrip teunen worden woorden al gaauw doaden. Op stoapel stoande boukverbrandens, dij mit veul tamtam ploatsvinden, binnen din nait meer ondenkboar. t Zulfde geldt veur beeldenstörmen. Mit veul tamtam wordt dit spektoakel prezenteerd as t entree in t nije Eldorado. En inderdoad: sommegen sturen aandern deur t vuur om heur doulen te berieken.

Nou bedenk ik dat ‘tamtam’ deur dat soort drammers wel ains as t kultureel touaigen van n meziekinstrument beschaauwd worden kin. Want der binnen aaltied wel stòkken te vinden om mit te sloagen.

Mor woar k ainglieks t mainst benijd noar bin is wat d’echte driefveren binnen om aandern mit woke-gedrag te terrorizeren. Want as je beweren mentoal te kreperen deur nait zulfbeleefde gebeurtenizzen din is der dudelk wat mis. Körtom: wat drift dat soort volk om zok te misdroagen.

Ain ding is zeker: lu dij mitgoan mit dizze woke-gekte missen de riekdom van datgene woar ze tegen binnen. Weerdes as vrundschop, laifde veur de netuur en solidariteit binnen internationoal. n Goie lezer en verstoander hoalt dat ook uut de vrundschop tussen bieveurbeeld Winnetou en Old Shatterhand. Van doaruut ontwikkel je joen historisch besef en geef je de biebeheurende weerdes deur.

De grootste woke-katalyzatoren binnen traauwens medioa, uutgeverijen en onderwies. Hoogopgelaaid wezen is dus gain gerantsie veur t gebruuk van t gezond benul.

Zollen de verhoalen van Andersen en de bruiers Grimm ook nog op de körrel nomen worden? Lu dij stilswiegend noar de nije klaaier van de kaaizer kieken binnen der ja zat.

Mor ik loat din de knuppel uut de zak…….

Tussen de regels deur – #Winnetou

Hejje t ook mitkregen? In Duutsland wordt t bouk ‘Der junge Häuptling Winnetou’ uut d’handel nomen. De woketerreur slagt doar noamelk weer tou.

Lu in zgn. progressieve kringen steuren zok deraan dat t woord ‘indioanen’ bruukt wordt. As t aan heur ligt kommen der volgens mie strafkampen veur kinder dij zok ooit as indioantje verklaid hebben, omreden kinder dij zokswat doun binnen volgens heur rasisten en moaken zok schuldeg aan kulturele touaigens.

Nou kin je netuurlek denken: ach, dat is ja in Duutsland, mor vergis joe nait. Ook in ons laand lopen der van dit soort gemankeerde mavverds rond. As Lex Barker of Pierre Brice nog leven zollen, zollen ze deur dij dramdeugers aan d’hoogste boom opknupt worden vanwege heur mitwaarken aan de film. Woke-idioten benuimen zokzulf noamelk tot toal- en kultuurplietsie.

Nou luipen der vrouger netuurlek ook dörpsgekken rond, mor dij kregen gain podium van onze landelke deugmedia. Benoam doar schienen veul boazen rond te dolen dij de woke-kedoaverdiscipline der bie heur knechten inrammen. En elk wait: wel zien brood men et, dij zien woord men sprekt.

k Heb nog n video liggen van ‘Der Schatz im Silbersee’, noar n bouk van Karl May. Dij zol der vast gain muite mit had hebben om aal t wokegespuis tou te vertraauwen aan d’aiwege jachtvelden. Lu mit gezond verstand binnen deur t lezen van zien bouken ja nooit infekteerd mit t rasismevirus. Dat virus schient zok nuzzeld te hebben in n bepoald slag lu. Volk dat niks hebben mout van n dappere blaikgezicht dij optrekt mit n indioanenhoofdman. Winnetou en Old Shatterhand. Twij fantaziefiguren. Net as Swaarde Piet.

Nog even dit: ik kom hiernoa nait mit n verkloaren dat hier sproake is van n ongereflekteerde jeudherinnern van n olle blaikscheet…

Buurman Jan – zin

“Wat zegst van mien goddelk liggoam?” Buurman Jan was binnenkommen en bleef parmanteg noast de keukentoavel stoan.

“Hou dat zo? Dij zugt ter ja nog net zo uut as lèstdoags doust hier wast,” zee ik. “Kovvie?”

“Doar heb k wel zin in,” zee buurman Jan. “Mor inderdoad, goddelk is de lèste tied n goie kwalifikoatsie. Ik zee dat van de weke nog tegen mien Griet. Wie waren n ìndje aan t rondrieden deur t Grunneger laand en hebben onderwegens even wat eten op n terraske.”

“Zo, in dizze dure tied veur maal Jan bezine vertufken en din ook nog dikkedakken op n terras. Dat dut mor,” zee ik.

“Nou, wie reden nait haard, hor” zee buurman Jan. “Mien Griet haar konstant t oog op d’eko-teller. Ik mos binnen de gruine streepkes blieven. Din rie je op zien zunegst volgens mien Griet en din kost n ommetoertje nait zoveul.

Mor goud, wie zaten dus schier onder n parasol. Ik zat net in mien sateetje te prikken dou der n echtpoar t terras opschoof. Baaide in n SOP-tenue. n Strak-Om-Pokkel pak. ‘Dou mie mien buutsmobieltje even Geertje,’ ruip model plus. ‘k Wil even bierielen, even n fotootje sturen noar onze kennizzen om zain te loaten dat wie hier zitten te tuutjefloiten.’”

“BeReal, hait dat,” zee ik. “Das n appke om 1 foto per dag te dailen mit joen echte vrunden.”

“Dat zee ik,” zee buurman Jan. “Dat bierielen zol veur mie ook wel wat wezen. Mien vrunden maggen ja wel zain mit wat veur goddelk liggoam ik rondloop. Mor goud, k wil nait veul zeggen, mor dij man kon zien aigen raive nait meer zain.”

“Das nogal wiedes,” zee ik. “Ze haren ja klaaier aan.”

“Man, dou nait zo loos,” reageerde buurman Jan stiekelg. “Doe waist bèst wat ik bedoul. Dij man haar zien pìnske oardeg uutvergroot. As ik ter zo uutzain zol, zol mien Griet gain gat in de locht springen. Mor kom, ik goa mien Griet weer verblieden mit mien goddelk liggoam. Bedankt veur de kovvie en kouke. Tjeu.”

Buurman Jan ging aal nuuntjend mit zien goddelk liggoam op huus aan. Hai haar t heurboar goud noar t zin.

Buurman Jan – Haide nacht

BUURMAN JAN – haide nacht

Buurman Jan was drok dounde mit t nuttegen van zien hombe kouke en kovvie. En zo as gebrukelk haar e zien bekje ook dit moal weer in de schieterij.

“Ik heb bie boer Diekstroa, hier bie ons achter op Veenweg, veur vannacht n heubulde rezerveerd. Kiek, bie mien Griet jeukt t op dit mement elke nacht aan heur tonen en din wait ik dat zai last het van heur hotmonen.”

“Hormonen bedoulst zeker,” verbeterde ik hom.

“Nee, vanwege de hitte worden heur hormonen oververhit en binnen din slim hot,” ging buurman Jan verder. “Dat is Engels moust waiten en betaikent ‘hait’. Vandoar dus ‘hotmonen’. Zai is der nog mit noar dokter wèst, mor dij zee dat t de leeftied was. Ze mos der mit leven leren. Tja, doar kin je ja niks mit. Nou ja, vanwege d’hoge temperaturen dij wie op t mement hebben heb k heur doarom nuigd veur n romantische nacht in t heu. Aine in d’open locht achter op t haim bie boer Diekstroa.”

“Paas mor op. De kans bestaait dat de jeukerij din nait ìnkeld bie dien Griets tonen blift,” nittjede ik.

“Nou, dat komt wel goud. Boetendes, dit kin je beter doun as hait worden op n dampende datingsite,” zee buurman Jan. “Swoagertje Eppo is doar lèstdoags maal mit votkommen dou hai mit ain van zien kontakten beeld-scharrelderij kreeg. Hai is deur zien Elsie overlopen dou hai dounde was mit onderpokkelfoevelderij. Dat het mie toch n rebulie geven. Nee, t leven in natura beleven gaait ter mit deur.”

“Vandoar bloot in d’heubulde bie boer Diekstroa. As je t vuur mor nait te hoog oppoken. d’Heubulde kin joe wel in braand vlaigen,” zee ik.

“Wees mor nait benaauwd,” vervolgde buurman Jan. “Ik heb mien hormonen volledeg onder kontrole. Mor kom, ik mout nog even wat ditten en datten hoalen veur onze picknickmand. t Zal ons vannacht aan niks mankaaiern. Tjeu.”

Buurman Jan ging floitend op huus aan. Sommegen worden mit n vlam in bèrre blied. Aandern sweren bie n romantisch etentje bie keerslicht.

Ach, n haide nacht in n heubulde het toch ook wel wat…..

Buurman Jan – koulbloudeg

“Kovvie mit kouke?” vruig ik. Buurman Jan was dit moal slim op tied.

“Tuurlek,” zee hai. “Waist wel dat, as ik nou n blinddouk veur dou en doe zegst dat dizze hombe grunneger kouke n snee ol wieven is, ik dat din ook pruiven zol?”

“Nee, doar kin k mie niks bie veurstellen, mor astoe dat zegst zal t wel zo wezen,” antwoordde ik.

“Nou, ik zeg die t ja,” ging buurman Jan verder. “Onderzuik het noamelk uutwezen dat, as je mìnsen n blinddouk veurknuppen, je heur n appel geven en zeggen dat t n perzik is, ze dij appel as perzik pruiven. Kiek, dat het mie aan t denken zet.”

“Doar bistoe goud in. In denken,” zee ik. Soms mout je lu ja even n vere in de kont steken, nee din?

“Kiek”, ging buurman Jan verder, “der komt n onzekere tied aan veur wat betreft t verwaarmen van onze huzen en zo. Dus heb k van netuurleke produkten n soort van bloud-òfkoulhönneg moakt. As je doar doaglieks n theelepeltje vol van in joen kovvie, thee of sapkederij ruiren din ervoar je noa n dag of wat dat de temperatuur van joen bloud noar beneden gaait en kin je veul beter tegen de veurgeschreven 17 groaden bie joe in huus. En t mooie is, doar is gain blinddouk veur neudeg. t Waarkt as pure suggelestie.”

“Suggestie,” verbeterde ik hom.

“Dat zee ik,” ging buurman Jan verder. “Bedankt veur de kovvie en kouke, ik goa noar mien Griet. Wie goan dammeet mit ons baaident aan de loop om onze ‘Winterbloud-Wondermelange’, want zo nuimen wie ons produkt, in potjes te doun. Tjeu.”

En vot was buurman Jan. Hai zat aaltied vol ideeën. En as hai de smoak te pakken haar was zien fantazie grìnzenloos. Wie goan inderdoad n onzekere, kolle periode tegemuide, mor of hier sproake is van n koulbloudege aanpak?

Ik heb mien twievels……

%d bloggers liken dit: