Posts tagged “relatie

Buurman Jan – dik

“n Kop kovvie mit n snee kouke gaait ter wel in. Doar wor je nait dik van, ja. Doar goa k even goud veur zitten.”

“Inderdoad,” zee ik. “Mor most ter wel even n zittend gat veur hebben. Ach, van t zitten hejje je ja net zoveul as van t stoan, nee din?”

“Nou, dat wordt wel voak zegd, mor dat is nait woar,” zee buurman Jan. “k Wil nait veul zeggen, mor volgens mie is zitten n lukratieve bezeghaid. Der binnen noamelk lu dij zittend kaptoalen verdainen. Benoam de lu dij d’haile dag zitten te vergoadern verdainen voak t mainste.

“Das schaande genog woar,” zee ik.

“Dat zee ik,” zee buurman Jan. “t Is ongeliek verdaild in de wereld. d’Ain knooit zok dood veur n minimumloontje, d’aander strikt kaptoalen op mit d’haile dag zitten, reveln, raaizen en dikkedakken. Ik zeg die dit: ons soort lu kin zien lapke vlais nait meer betoalen omdat t zitvlais van dat soort lu zo duur is. t Uurloon veur op de kont zitten is veule moalen hoger as n dag pizakken op n staaiger.”

“Das inderdoad n woarhaid as n kou,” beoamde ik.

“Krek,” ging buurman Jan verder. “En nou wie t toch over ‘zitten’ hebben, ja. Waist wel wat ook bie de wilde knorhoanen òf is?”

“Nou?” wol k waiten.

“Dat aal dij prominente avvekoaten dikken verdainen aan lu dij vanwege n misdrief vastzitten. En dat ze, ondanks dat ze misbaksels as klant hebben, voak veur vrijsproak goan. Man, t is toch singelier: de grootste minkukels waiten aaltied de duurste avvekoaten te vinden. Dat kin gain touvaal wezen. Mor kom, ik goa weer noar mien Griet. t Zit ter dik in dat zai dammeet nog even aan de rit wil mit onze Lada de Luxe. Zai rit, ik kiek wèl van de tegenliggers aal in de neuze zit te pulen. Tjeu.”

En vot was buurman Jan. Hai zat aaltied op t nijs en haar der aaltied n mainen over. Voak haar hai geliek, ook dit moal. Teveul lu worden dik onderbetoald.

Mor doar moaken teveul lu zok nait dik om…..

Buurman Jan – piepen

Eltje Doddema

“Wat hest wel op de kop, kirrel. Bist ja net n discjockey.” Buurman Jan zat aan de keukentoavel te wachten op zien kovvie mit kouke.

“n Koptelefoon,” zee buurman Jan. “Dij heb k mie guster hoald bie de koopkestoko. Nog gain 6 euro en hai waarkt as n tierelier. k Heb dat ding op, omreden mien Griet het zok lèstdoags n nije wotterkoker aanschaft. Man, as t wotter aan de kook is moakt mie dat ding toch n rebulie. Ik schrik mie elk moal weer röt. Net as n hoaze dij de knal van n jachtgeweer heurt. Tja, en vanwege dat gepingel van dij wotterkookvertuut loop ik nou d’haile dag mit n koptelefoon op.”

“Och, dat is op zich wel n schiere oplözzen,” zee ik. “Hest ter ook meziek op?”

“Zeker,” ging buurman Jan wieder. “Ik luuster noar vroleke deuntjes van de Tiroolster Holthakker Boeven. Deur de sfeer van dij meziek beland ikzulf in hogere sferen. Din vergeet ik d’ellìnde om mie tou en heb k gain last van overlast. Man, wie leven ja zo stoadegaan in n jingeljangel piepkultuur. Alles tingelt, pingelt, piept en dut mor. Kiek, dat n dokter in n zaikenhuus oppiept wordt vanwege n spoudoperoatsie doar kin k mie nog wat bie veurstellen. Mor dat n nachtzuster n pingel krigt veur n vloggertje is gewoon bie de wilde knorhoanen òf. Boetendes: zokswat hol je nait stil. Nee, mien òl opoe zee vrouger al: elke pingel, elke piep, verneem je ook in t geniep. En dij haar doudestieds ìnkeld last van wat moezen op beune.

Mor goud, ik goa weer noar mien Griet. Ik zet mien hoempapa-deuntjesspeuler alvast even weer aan. Tjeu.”

Buurman Jan ging weer op huus aan en ik mainde te zain dat hai zien loopke òfwizzelde mit wat huppelpasachtege elementen.

Ik haar zo t idee dat hai der de kommende tied nog wel wat voaker tussenuut piepen zol.

Buurman Jan – zin

“Wat zegst van mien goddelk liggoam?” Buurman Jan was binnenkommen en bleef parmanteg noast de keukentoavel stoan.

“Hou dat zo? Dij zugt ter ja nog net zo uut as lèstdoags doust hier wast,” zee ik. “Kovvie?”

“Doar heb k wel zin in,” zee buurman Jan. “Mor inderdoad, goddelk is de lèste tied n goie kwalifikoatsie. Ik zee dat van de weke nog tegen mien Griet. Wie waren n ìndje aan t rondrieden deur t Grunneger laand en hebben onderwegens even wat eten op n terraske.”

“Zo, in dizze dure tied veur maal Jan bezine vertufken en din ook nog dikkedakken op n terras. Dat dut mor,” zee ik.

“Nou, wie reden nait haard, hor” zee buurman Jan. “Mien Griet haar konstant t oog op d’eko-teller. Ik mos binnen de gruine streepkes blieven. Din rie je op zien zunegst volgens mien Griet en din kost n ommetoertje nait zoveul.

Mor goud, wie zaten dus schier onder n parasol. Ik zat net in mien sateetje te prikken dou der n echtpoar t terras opschoof. Baaide in n SOP-tenue. n Strak-Om-Pokkel pak. ‘Dou mie mien buutsmobieltje even Geertje,’ ruip model plus. ‘k Wil even bierielen, even n fotootje sturen noar onze kennizzen om zain te loaten dat wie hier zitten te tuutjefloiten.’”

“BeReal, hait dat,” zee ik. “Das n appke om 1 foto per dag te dailen mit joen echte vrunden.”

“Dat zee ik,” zee buurman Jan. “Dat bierielen zol veur mie ook wel wat wezen. Mien vrunden maggen ja wel zain mit wat veur goddelk liggoam ik rondloop. Mor goud, k wil nait veul zeggen, mor dij man kon zien aigen raive nait meer zain.”

“Das nogal wiedes,” zee ik. “Ze haren ja klaaier aan.”

“Man, dou nait zo loos,” reageerde buurman Jan stiekelg. “Doe waist bèst wat ik bedoul. Dij man haar zien pìnske oardeg uutvergroot. As ik ter zo uutzain zol, zol mien Griet gain gat in de locht springen. Mor kom, ik goa mien Griet weer verblieden mit mien goddelk liggoam. Bedankt veur de kovvie en kouke. Tjeu.”

Buurman Jan ging aal nuuntjend mit zien goddelk liggoam op huus aan. Hai haar t heurboar goud noar t zin.

Buurman Jan – smoesie

“Kovvie en kouke? Zugst ter ja uut ofst zo tegen de vlakte gaaist. Bist lebait?” Buurman Jan haar zok mit n plof dele valen loaten op stoule aan de keukentoavel.

“Proat mie der nait van,” kremenaaierde hai. “Ik bin net zo gammel as t òfdakje van Appie Tammengoa zien holten schuurtje. Man, k vuil mie net zo deurzichteg as n ondermoatse gernoat.”

“Zo, dat is nait bèst. Hou komt dat?” vruig ik.

“Mien Griet het zok n blendertje aanschaft. Zo’n hakselvertuut woar je alles vanboven in mietern kinnen en wat ter vanondern as smurrie weer uutkomt. Zai was noamelk van mainen dat heur omvang wat tounomen was. Zai wol doarom op diëet en kwam tot de konkluzie dat ter zo’n snibbelmonster heer mos. Zai haar lezen dat joen daarms der mit n poar gloazen van dat sap per dag n voldoan gevuil van kregen.

Ik zee nog: begun doar nait aan, Griet. Bist gaauw zat van t schoonmoaken van zo’n mesien, omreden doar zitten meer onderdailen aan as aan mien fietse. Dat ding belandt noa n week of wat op beune achter t schot. Mor ja, wat mien Griet in de kop het wordt in de mainste gevallen zichtboar. En dus staait Hakselpot, want zo heb k dat kreng nuimd, bie ons op t aanrechtblad.

Mor dat is t slimste nait. Mien Griet von dat dij prutmoaker ook meroakels geschikt veur mie was. Kinst die t veurstellen? n Haile weke elke dag gemoalen slabbe hap deur d’haals. Man, ik kin mien gebit wel inruilen, kaauwen is der nait meer bie. t Was elke dag zoegen en nog ais zoegen. Wie hebben d’haile weke niks aans had as dunne puree. Ze nuimen dat smoesies. Nou, d’ainege varioatsie zat m in de volgorde van hou je d’ingrediënten der boven in smeten. De smoak was aal geliek.”

“Ik heb heurd dat je ook smoothies moaken kinnen mit n wat dikkere struktuur. Din mout je melk of yoghurt touvougen,” perbaaierde ik.

“Hol mie der mor over op. As ik bie ons de keuken in loop en ik zai Hakselpot stoan din heb k al eten en dronken. Ik kin dat misbaksel wel vergraimen. Hest nog wat kouke over? Din wil k wel n poar hompkes mithebben. Din kin k dij stiekem opeten.”

Ik snee buurman Jan n poar beste hompen òf en dij ging aal koukhappend op huus aan. Waitende dat de reuk van kouke aan joen handen zitten gaait was k benijd mit wat veur smoesie hai thuuskommen zol…….

%d bloggers liken dit: