Posts tagged “relatie

Buurman Jan – touvaal?

“Je zollen mor n joekel hebben dij joe de boudel in braand stekt. En dat nog wel mit n föhn las ik,” zee buurman Jan.

“Ach, touvaal zeker,” zee ik. “Kovvie? Mit kouke? Haren dij lu meschain n poedel?” vruig ik wat nittjend.

“Dat ston der nait bie,” zee buurman Jan. “Mor brandweer mos der wel achterheer. Man, op zo’n menaaier sloet je t joar goud in mineur òf, toch? Mien Griet en ik haren de boudel nait in de fik, mor ook veur ons was t ook n bescheten joar. t Lag nait aan ons hor, mor aan de lu dij elke dag in t nijs waren. Lu dij mit noadruk heur geliek hoalen wollen. Mor ondertussen aine dij nuchter en kritisch is wel even uutmoaken veur wappie, komplotdenker, rasist of fascist. Nou, ik zeg die dit: as de swiegende meerderhaid aankommen joar nait meer swigt din sprekt dat boukdailen in t volgende joaroverzicht.”

“Zo, dat is ja n wieshaid as n kou,” zee ik.

“Dat zee mien ol opoe aaltied,” zee buurman Jan. “Ik heb ter n haard heufd in. Aal dij betwaiters hebben t òfgelopen joar n kabbe geld uutgeven aan luxeperblemen, lochtkestailen en lochtfietserij. Wel divers, dat nait. Mor ja, diversiteit was ook ja n modewoord. Net as inkluzie, exkuzes, sloavernijverleden, gender en gruin. Nou, ik zeg die dit: dij drammers haren zok beter drok moaken kind om d’oldern- en jeugdzörg en de betoalboarhaid van eterij en energie. En din heb k t nog nait ains over woonderij, infloatsie, vluchtelingen en personeelstekörten om mor n poar perblemen te nuimen. Mien ol opoe zee vrouger aaltied: wait dat d’hoane ooit vanòf de kerktoren kraait, dat deur winstbejag en graaierij alles noar de bliksem gaait. Man, de prioriteiten liggen gewoon verkeerd.”

“Dien opoe haar n veuruutzainde blik,” zee ik.

“Dat haar ze,” zee buurman Jan. “Kiek, dat je ongewìnst gedrag aanpakken is n goud ding. Je mouten der streng op toukieken dat lu zok gain dingen touaigenen woar ze gain recht op hebben. Net zo goud as dat je manlu dij ongevroagd aandermans dekolleté of negligé oprekken of snikkelfoto’s versturen even genoadeloos bie de balen pakken. Zo ook de lu dij joe vanwege machtsvertoon verröt schelden.”

“Inderdoad,” zee ik. “En even lekker deurkniepen.”

“Krek,” gnivvelde buurman Jan. “Gelokkeg hebben wie in t Grunnegs nog wel akseptoabele benoamens. Wat dochtst van revelkoare, hapschere, kloetenstamper, siepeltriene, eelske medde, hapsnoede, doedel, poedie of loop-bie-d’huzen. Nou ik dit zo opbedenk: ik goa mor weer noar mien Griet. Tjeu! Oh wacht, hailendaal vergeten: nog veul zegen.”

Deure sluig dicht. “Ook veur die en dien Griet,” ruip ik nog. Ik dee de kopkes en schuddeltjes in de voatwasser. Ik mos intied even denken aan buurman Jans Grunneger benoamen. t Waren aalmoal bienoamen veur vraauwlu.

Touvaal?

Buurman Jan – hmmm…….

“Dat vaalt ter even lekker in. Dien kovvie mit kouke, nuttegd in dizze ainvoudege omgeven. Dit dut mie veul meer as onze dikdakkerij op d’eerste kerstdag.”

“Zo te heuren was t gain sukses,” zee ik tegen buurman Jan dij net dele streken was aan de keukentoavel.

“Proat mie der nait van,” reageerde buurman Jan as deur n webe stoken. “k Heb mie dood aargerd. Ik zee nog tegen mien Griet: dou dat nou nait, mor ze zol en wol Elsie en heur Jakobus nuigen. Dij Elsie is net as mien Griet lid van de klössiebraaiklub. Nou, dat heb k waiten. Man, dij Elsie is nog slimmer as mien Griet. Dij kin ja reveln, mor dij Elsie haar de kwedel d’haile oavend in de, ekskuzee-mie-le-mo: schieterij. Ik haar mie nog zo veurberaaid op n goie konverzoatsie, zo tussen de karrepatsio en de kappisino. k Haar mie inlezen. Je mouten blieken loaten dat je goud luustern noar joen gasten, las ik. Nou, dat was in Elsies geval n kansloze missie. Perbaaier doe mor ais te luustern as t die aargerst. Man, dij Elsie het heur haile biografie der deurjagd dij oavend. Van de zinkens in heur knijen, de zwakke enkels van heur Jakobus tot de swoare bevalen van heur Katja tot aan dij heur vechtschaaiden mit heur Tinus. Niks wuir mie bespoard. Mor dat was t slimste nog nait. Ze vruig om d’hoaverklap wat of k ter van von zunder mie de kans te geven om n antwoord te geven. Zai revelde mor deur. Dus op n gegeven mement docht ik: loat mor kwedeln, t aine oor in, t aandere weer uut.

“Dat is inderdoad minder vermuiend,” antwoordde ik.

“Dat zegstoe,” zee buurman Jan. “Mor ik vuil op n gegeven mement deur de mand dou ze tiedens t sabbeln op heur lèste bonbon wel n antwoord verwachtde. Tja, dou wos ik de vroage netuurlek nait. En dou was t mis. Dij revelkoare zee dat ik veul te autobiogroafisch luusterde en nait schoakeln kon om n gezellege konverzoatsie op gang te holden.”

“Tja, dou vuil der netuurlek n pienleke stilte. Hest die doar uutredden kind?” vruig ik.

“Hmm..,” zee buurman Jan. “Dat heb k dou zegd. Hmm…., mor ik vrat mie op. Doarnoa heb k de thermostoat op 12 groaden zet. Op n gegeven mement zee Elsie dat de kòlle bie heur onder de rok optrok. Hmm… zee ik. En dou binnen ze vertrokken. Kom, ik goa weer noar mien Griet. Tjeu!”

“Dou heur de groeten,” ruip ik buurman Jan achternoa. “Teminnend as ter n woord tussen kriegen kinst.”

“Hmmm…” heurde ik nog vanachter d’haalfdichte keukendeure. “Hmm….”

Buurman Jan – klootvioul

“Bist schier op tied vanmörgen. Hest nog plannen?” Buurman Jan zat aan de keukentoavel te wachten op zien kop kovvie en kouke.

“As k de kovvie op heb goa k weer noar mien Griet,” zee buurman Jan. “Dij wil dammeet nog even om bosschop. Zai wil achter wat slagroomhoorns aan. Ik haar lezen dat mien lief ain groot symfonieorkest is. Dat ston in t dagblad in n verhoal over seks. En dat vertelde ik, veur de lol vanzulf, aan mien Griet. Nou, dij haar t vot over mien pik-olo en zee dat doar nait aal teveul meziek meer inzat en dat t tied was om mien symfonieorkest aan te vullen mit wat slagwaark en hoorns. Dat mout joe as man mit n goddelk liggoam mor zegd worden.”

“Inderdoad,” zee ik. “Volgens mie most wat voaker op de klombe speulen. Of as dat te stoer is zol d’eerste vioul ook n opsie wezen kinnen. Das n veurnoame pozietsie in n symfonieorkest.”

“Heb de gugel der mor mit,” zee buurman Jan vergrèld. “k Wait zulf ook wel dat je in n reloatsie t vuurtje geregeld even opnij aanwakkern mouten. Aans komt de seks bie de kabbenoades in de vraiskiste. En din komt ter van aal dij standjederij niks meer terechte. Din is t elke oavend geknikkebol in stee van seks, draank en rock & roll.”

“Tja”, zee ik, “mien ol opoe zee vrouger aaltied: komt de sleur in joen leven, zörg din dat je wat beleven.”

“Nou, doe kinst mie wat,” foeterde buurman Jan. “Ik goa noar mien Griet veurdat dij t op de heupen krigt en op de pauken haauwen gaait. Bedankt veur de kovvie. Tjeu!”

Buurman Jan banjerde op huus aan. Hai haar t stoer mit zien Griet en was soms de klös.

Ach, dat is aaltied nog beter as n klootvioul wezen…..

Buurman Jan – poeh….

“Kovvie?” vruig ik.

“Bin k aan tou,” zee buurman Jan. “Mien Griet haar t net slim stoer. Boetendes las ik net wat over n jong stel dat vertelde over heur verlaifdhaid. Dij was binnenkommen as n blikseminslag. t Jeukde heur baaident aan kop en tonen en d’hormonen deden de rest. Dat was t begun van veul knientjesdoagen en ik las dat ze intìns genoten van de vleespotten van Egypte. In t begun lag de kledderpuut op t nachtkassie. Je mouten ja gebruuk moaken van de meugelkheden dij zok aanbaiden en t iezer smeden as t hait is, nee din? Mor op n gegeven mement waren ze tou aan n kind, dus wer doar waark van moakt, omreden t toentje mos in t zoad.

Om n laank verhoal kört te moaken: der kwam n hond. Ze twievelden nog even tussen n YorkiPoo of n PeekePoo. Dus kwam der n CavaPoo. Ze waren tot de konkluzie kommen dat t gereer en volle luiers van n beudel teveul ten koste goan zol van de geneugten des levens. En dou hoakte ik òf.”

“Hou dat zo?” vruig ik.

“Kiek”, zee buurman Jan, “der binnen lu dij d’aanschaf van n hond beschaauwen as n vertuut dij in t begun t schierste stee in huus krigt en noa verloop van tied op beune terechte komt. Ook bie dit stel ontbrak t besef dat n hond in huus betaikent dat dij dezulfde zörg en aandacht verdaint as n kind. Körtom: t vuil binnen de körtste keren slim tegen, zo’n PorkyPoo in huus. Ze mozzen veul te veul vrijhaid inlevern en dat ging ten koste van heur welwezen. Ze heuren nou bie de kwart jongvolwazzenen dij psychische perblemen het.”

“Ze haren toch n CavaPoo, verteldest net, zee ik?

“Dat zee ik,” zee buurman Jan. “Mor t moakt ja niks uut wat veur n Poo of t is. Mien Griet stìnde net nog, dou ze van de pleekwam, ‘poeh, poeh….’ omreden zai haar t ter slim stoer mit had. Kom ik goa weer noar heur tou. Even kieken hou of t nou mit heur is. Tjeu!”

“Tja”, docht ik, “elk het wat en buurman Jan het zien Griet.”

Mor ach, zai was gain jongvolwazzene meer. Dus beheurde zai nait tot de kwart van de jonge Nederlanders mit psychische aandounens. En ik docht: n gezonde reloatsie hebben mit n Poo en veul meer òfstand nemen van mobieltjes en internet zol goud wezen veur de aalgehaile mentoale gezondhaid.

Dus vot mit de DigiPoo, lang leve de SjitsiePoo……

%d bloggers liken dit: