Posts tagged “dialect

Buurman Jan – kerstgedachte

“Kiek, ook n kerstkoartje veur die. Dat is veur de wekelkse kovvie en kouke. k Heb ter ook wat achterop zet.”

Buurman Jan schoof n koartje noar mie tou. “Nou, slim bedankt,” zee ik en draaide t koartje om. Onder ‘Prettige Feestdagen en een Gelukkig Nieuwjaar’ ston: bedankt veur de kouke en leut en t luustern noar aal mien geteut.

“Geern doan,” zee ik. “Mor heurde ik t goud? Zeest net: ‘OOK’ n koartje?”

“Joa,” zee buurman Jan. “Mien Griet en ik binnen duurzoam bezeg. Wie goan al n dag of wat zo rond n uur of zeuven haalf aachte mit onze kerstkoartjes deur t dörp en bellen her en der aan bie lu dij wie min of meer wat kinnen. Mien Griet dut t woord. Dij het ja n gladde proat over zok. Nou, en din zegt zai dat wie n kerstkoartje sturen wollen mor dat t ons veul beter touleek om onze kerstgedachte persoonlek over te brengen.

En ik mout zeggen: wie hebben doar veul sukses mit. Wie binnen nou al drij oavends op pad wèst en overaal binnen wie in huus nuigd. Lu bie ons in t dörp binnen nait knieperg. Wie kregen bie elk kovvie en wat ter bie. En mien Griet en ik huilen de konverzoatsie elk moal goud aan de loop. t Gevolg was dat ter ook nog n drankje en n hartege beet op toavel kwamen. t Was slim gezelleg en tied vloog om. Tegen middernacht gingen wie op huus aan.

“Zo, din zet je der wel deur,” zee ik.

“Krek,” zee buurman Jan. En doar komt bie: wie worden in dizze dure tied dikkedakkend riek. En wie binnen dus duurzoam. Wie hebben nou al hail wat gas en elektrisch uutspoard. Kom, ik goa weer noar mien Griet. Wie goan ons veurberaaiden op vanoavend. t Is ja weekend en din zol t wel ains loat worden kinnen. Tjeu!”

Vot was buurman Jan. Hai en zien Griet haren t loos bekeken.

Ik kreeg guster op mien buutsmobieltje n bericht dat ter lu waren dij in t dörp mit koartjes langs de deuren luipen. t Was veur n goud doul haren de koartventers zegd. Plietsie was inmiddels beld.

Ach, dat waren vast lu zunder kerstgedachte……

Buurman Jan – kerstgedachte

“Kiek, ook n kerstkoartje veur die. Dat is veur de wekelkse kovvie en kouke. k Heb ter ook wat achterop zet.”

Buurman Jan schoof n koartje noar mie tou. “Nou, slim bedankt,” zee ik en draaide t koartje om. Onder ‘Prettige Feestdagen en een Gelukkig Nieuwjaar’ ston: bedankt veur de kouke en leut en t luustern noar aal mien geteut.

“Geern doan,” zee ik. “Mor heurde ik t goud? Zeest net: ‘OOK’ n koartje?”

“Joa,” zee buurman Jan. “Mien Griet en ik binnen duurzoam bezeg. Wie goan al n dag of wat zo rond n uur of zeuven haalf aachte mit onze kerstkoartjes deur t dörp en bellen her en der aan bie lu dij wie min of meer wat kinnen. Mien Griet dut t woord. Dij het ja n gladde proat over zok. Nou, en din zegt zai dat wie n kerstkoartje sturen wollen mor dat t ons veul beter touleek om onze kerstgedachte persoonlek over te brengen.

En ik mout zeggen: wie hebben doar veul sukses mit. Wie binnen nou al drij oavends op pad wèst en overaal binnen wie in huus nuigd. Lu bie ons in t dörp binnen nait knieperg. Wie kregen bie elk kovvie en wat ter bie. En mien Griet en ik huilen de konverzoatsie elk moal goud aan de loop. t Gevolg was dat ter ook nog n drankje en n hartege beet op toavel kwamen. t Was slim gezelleg en tied vloog om. Tegen middernacht gingen wie op huus aan.

“Zo, din zet je der wel deur,” zee ik.

“Krek,” zee buurman Jan. En doar komt bie: wie worden in dizze dure tied dikkedakkend riek. En wie binnen dus duurzoam. Wie hebben nou al hail wat gas en elektrisch uutspoard. Kom, ik goa weer noar mien Griet. Wie goan ons veurberaaiden op vanoavend. t Is ja weekend en din zol t wel ains loat worden kinnen. Tjeu!”

Vot was buurman Jan. Hai en zien Griet haren t loos bekeken.

Ik kreeg guster op mien buutsmobieltje n bericht dat ter lu waren dij in t dörp mit koartjes langs de deuren luipen. t Was veur n goud doul haren de koartventers zegd. Plietsie was inmiddels beld.

Ach, dat waren vast lu zunder kerstgedachte……

Buurman Jan – klootvioul

“Bist schier op tied vanmörgen. Hest nog plannen?” Buurman Jan zat aan de keukentoavel te wachten op zien kop kovvie en kouke.

“As k de kovvie op heb goa k weer noar mien Griet,” zee buurman Jan. “Dij wil dammeet nog even om bosschop. Zai wil achter wat slagroomhoorns aan. Ik haar lezen dat mien lief ain groot symfonieorkest is. Dat ston in t dagblad in n verhoal over seks. En dat vertelde ik, veur de lol vanzulf, aan mien Griet. Nou, dij haar t vot over mien pik-olo en zee dat doar nait aal teveul meziek meer inzat en dat t tied was om mien symfonieorkest aan te vullen mit wat slagwaark en hoorns. Dat mout joe as man mit n goddelk liggoam mor zegd worden.”

“Inderdoad,” zee ik. “Volgens mie most wat voaker op de klombe speulen. Of as dat te stoer is zol d’eerste vioul ook n opsie wezen kinnen. Das n veurnoame pozietsie in n symfonieorkest.”

“Heb de gugel der mor mit,” zee buurman Jan vergrèld. “k Wait zulf ook wel dat je in n reloatsie t vuurtje geregeld even opnij aanwakkern mouten. Aans komt de seks bie de kabbenoades in de vraiskiste. En din komt ter van aal dij standjederij niks meer terechte. Din is t elke oavend geknikkebol in stee van seks, draank en rock & roll.”

“Tja”, zee ik, “mien ol opoe zee vrouger aaltied: komt de sleur in joen leven, zörg din dat je wat beleven.”

“Nou, doe kinst mie wat,” foeterde buurman Jan. “Ik goa noar mien Griet veurdat dij t op de heupen krigt en op de pauken haauwen gaait. Bedankt veur de kovvie. Tjeu!”

Buurman Jan banjerde op huus aan. Hai haar t stoer mit zien Griet en was soms de klös.

Ach, dat is aaltied nog beter as n klootvioul wezen…..

Buurman Jan – lulleg

“Hest t ook lezen? Over dij man in Spanje dij zokzulf deur zien snikkel schoten het? Volgens mie kin dij t wel schudden om ooit nog as n Don Juan deur t leven te goan. Man, hou dom kin je wezen.”

Buurman Jan zat nog mor net of hai stak al van wale. “Kovvie?” vruig ik en schonk intied al zien kopke vol.

“Geern,” zee buurman Jan. “n Goie kop kovvie op de vrouge mörgen dut wondern. Traauwens, ik was lèstdoags aan t goegeln en dou las ik wat over t dunning-kruger effect. Dunning en Kruger kregen in t joar 2000 de Nobelpries veur psychologie. Om n laank verhoal kört te moaken: ze kwamen tot de konkluzie dat domme lu heur prestoatsies hoger inschatten as dat dij in waarkelkhaid binnen. Mor deur heur aigen domhaid binnen ze nait in stoat om heur verkeerde keuzes in te schatten. Körtom: domkoppen lopen van domhaid over van zulfverzekerdhaid. Desondanks zai je ze wel voak in veuraanstoande pozietsies. Veurbeelden zat, ja.”

“t Is wat,” zee ik. “Mor ja, t voutvolk loat ook ja veul te voak over zok hìnlopen, nee din?”

“Krek,” zee buurman Jan. “Kiek, dat overschatten van zokzulf komt veuraal in ‘hogere kringen’ veur. En omdat heur ondergeschikten bange binnen veur heur aigen pozietsie zeggen ze der niks van. Nee, t is slecht stèld mit de medemìns. d’Angst om te overleven zit ter goud in. En dat wordt ter tegenwoordeg al op jonge leeftied instampt. Wat dochst van aal dij lutje beudels dij liggend in de waige treust worden omdat heur olders zeggen dat heur toukomst der nait rooskleureg uutzugt en dat heur lèste uren sloagen hebben.

Mor goud, dit perbleem löst zok vanzulf op. Der kommen aal minder noazoaten, omreden t mannelk geslacht schient aal minder nuttegs te produseren. De vruchtboarhaid van de man bliekt mit ongeveer ain persìnt per joar òf te nemen. Tja, ik kin mie veurstellen dat dit veur lu dij zokzulf overschatten n dikke desepsie is. n Lul wordt op dizze menaaier n nul. Mor kom, ik stap weer noar mien aigen schat, mien Griet. En al zeg k t zulf: dij stap mout je nait onderschatten. Tjeu.”

Buurman Jan ging op huus aan. Òf en tou haar ook hai wat last van t dunning-kruger effect. Ach, zolaank hai zok mor nait in zien aigen raive schut.

Dat zol ja slim lulleg wezen….

Buurman Jan – licht

“Moi, kovvie kloar? Hest t licht nog aan ja. Denkst wel om dien stroomreken?” Buurman Jan meldde zok veur zien wekelkse kop kovvie.

“Tja”, zee ik, “in de tied dat de doagen körten en de nachten lengen mout ik ja wel even gebruuk moaken van kunstlicht om die onder t inschenken van dien kovvie recht in d’ogen kieken te kinnen,” zee ik.

“Dat is woar,” zee buurman Jan. “Mor dat gaait nait aaltied op. t Ligt ter mor aan of je mekoar t licht wel of nait in d’ogen gunnen. n Oplichter het bie mie gain krediet. En as k mien licht schienen loaten over n lichtmis din zit k laiver in t duustern.”

“Och, je mouten op zien tied wel wat lichten en swoaren kinnen,” zee ik.

“Mor nou wie t toch over “licht” hebben ja, ik heb lezen dat lu vrouger de noageboorte van n kou of n peerd ook “t licht” nuimden,” zee buurman Jan. “Dat hongen boeren boven in n boom omdat ze leufden dat t din mit heur jonkvee aal goud kommen zol. En as t dreuge was wuir t bruukt as wondplaaister.”

“Nou, dat is nij veur mie,” zee ik. “k Heb wel ais heurd dat je licht in de duusternis brengen kinnen. Net as n fietslanteern, as dij teminnend licht geft.”

“Zeg dat wel,” reageerde buurman Jan. “k Wil de lu nait geern de kost geven dij zunder licht rieden. Van dij lichtmizzen dij verwachten dat n aander heur in t duustern wel even bielichten zal. Mor ja, wèl ligt doar tegenwoordeg nou nog wakker van. Alhouwel, wie mouten der ook weer nait te lichtzinneg over wezen, want der wil toch gain aine n lanteernpoale zunder licht wezen. Kom, ik goa weer noar mien licht, mien Griet. Even kieken of ze vandoage ook licht aanbraand is. Tjeu!”

Buurman Jan ging op huus aan. Hai haar op zien menaaier weer zien licht schienen loaten over zien leefwereld. Der was licht zat, mor ook veul duusternis.

En dat mout je nait te licht opvatten…..

Buurman Jan – wolf

“Kovvie?”

“Tuurlek”, zee buurman Jan, “en as t kin mit n dikke snee kouke.”

“Nou, ik heb dit moal zulfgemoakte povvert veur die,” bood ik hom aan. “Bakt noar mien òl opoes resept,”

“Doar spij ik nait op,” zee buurman Jan. “Lekker man. Dat vaalt ter vast goud in noa n weke van niks aans as ellìnde. Der waren weer hail wat wolven in schoapsklaaier in de weer om ons laand onvaaileg te moaken.”

“t Kon inderdoad weer nait op,” beoamde ik.

“Nou wie t over wolven hebben, ja: wat veur wild dulden wie ainglieks in ons laand en houveul?” zee buurman Jan. “Wat is ainglieks reëeel in n laand mit 18 miljoun twijbainers. t Is toch bie de wilde knorhoanen òf as je joen hounder, schoapen, pony’s en vee achter hoge hekken en òfrasterns votstoppen mouten omdat dagdreumers deursloagen binnen. k Wor dörms van aal t getjaauwel over hou geweldeg t wel is dat ter wolven deur ons laand dolen. Nog even en wie kriegen t zulfde kaberet mit de lynx. Dij schient ook al onze kaande op te kommen.

k Wil nait veul zeggen, mor ons laand wordt aal meer n diktatuur van minderheden dij heur denkbeelden over heur hobby’s opdringen as d’ainege woarheden. Elke dag binnen der verongeliekte drammers bie t pad dij mit veul overlast aandern heur wil opleggen willen. Ik zeg die dit: Nederland is nait inricht veur dat soort ongelimiteerde fratsen.

En ze vergeten ain soort: heur aigen. Dat is de grootste veroorzoaker van de perblemen. Boetendes is t gezond verstand in heur kringen aal meer aan slietoage onderheveg. Ik zeg die dit: heur I.Q. lopt qua meugelkheden nait parallel aan d’ontwikkelns in onze tied. t Wordt hier doardeur aal meer n wildeboudel. t Duurt nait laank meer of ze stèllen wolven aan as schoapherders.

Kom, ik goa weer noar mien Griet. Even snakken over dien lekkere povvert. Mien Griet kinnende wil zai dien bakkunst overtrevven. k Zal nait tegen sputtern. Ik bring die wel n hompie. Tjeu!”

Buurman Jan ging op huus aan. Ik docht nog even noa over zien reloas. Der zat wat in. t Liekt ter inderdoad op dat de bere in ons laand lös is.

En dat nait bloots in en rond Hongerge Wolf……

Buurman Jan – close up

“Moi, dou mie mor gaauw even n kop kovvie en n snee kouke. k Heb t nog drok vandoage. Mien Griet en ik hebben noamelk n nij bedriefke opricht.”

“Zo, en dat in dizze onzekere tied?” vruig ik.

“Nou kiek, wie zain meugelkheden,” zee buurman Jan. “Noar verwachten krigt elk te moaken mit n slim barre winter. Wie binnen der zeker van dat onze doulgroep wel ekstroa waarmte bruken kin. Kiek, der binnen vraauwlu dij heur erotisch kaptoal beleggen, mor mien Griet en ik pakken t aans aan. Wie hebben aandere kwaliteiten zal k mor zeggen. Mien Griet het sinds kört stemlezzen. Dij volgt ze op internet van Glìnne Grace. Dat schient n fenomeen te wezen. Dij loat zok overaal heuren en gelden.”

“Tou mor,” zee ik. “Wil dien Griet mit doun aan De Beste Zangers of zokswat?”

“Nee man, hou komst ter bie,” zee buurman Jan. “Dij Glìnne Grace leert mien Griet hou ze heur stem senzuail en uutdoagend bruken kin. Mien Griet wil noamelk akoestisch-erotisch-hostess worden. Zokswat dou je vanuut huus per telefoon. t Komt ter op dele dat je zo erotisch meugelk poesten en stìnnen. De bedoulen is dat lu aan d’aandere kaande van de liene der hait van worden en hormonoal op toeren kommen.”

“Nou, dat wordt vast n hotline. As dij mor nait oververhit rakt. Man, magst ter wel n braandbluzzer noast zetten,” zee ik nittjend.

“Heb de gugel der mor mit,” schamperde buurman Jan. “As ik over n week of wat man in bonus bin din piepst wel aans. Mor kom, ik goa op huus aan. Mien toak is om op beune n studiootje te knutern en dij din in te richten. Veur t dubbele tarief doun wie t noamelk ook via beeldtelefoon. En din wil t oog ook wat. Tjeu!”

t Was dudelk: buurman Jan haar der vertraauwen in. Ik vruig mie òf of hai en zien Griet wel de juuste personen waren veur dit soort meneuvels. Heur mazzel was wellicht dat n stem voak n vertaikend beeld geven kon.

Mor ik stèlde t mie al veur: n close-up van n stìnnende Griet…….

Buurman Jan – paddo’s

“Hest t ook mitkregen. Onze hoop veur de toukomst zit mit tonen in d’aaske. t Jonkgoud is depri en zugt de toukomst somber in. Doarom bruukt de jeugd aal meer verdovende middeln. Jonges en wichter waiten van veuren nait dat ze van achtern leven, omreden ze binnen aan de pillen en paddo’s. Ons noageslacht kin meer pilsoorten opnuimen as Nederlandse zangvogels.”

“Dat is nait best,” gooide ik der tussendeur. “Kovvie?”

“Och, dat is mor hou of je t bekieken,” zee buurman Jan onder t knikken. “Griet heur neefke Evertje het van t veujoar bie ons holtsnippers tussen de bozzerijen gooid. Ik zag van de weke dat ter overaal paddestoulen opkommen binnen. En gezain de seupele toustand van t jonkgoud denk ik dat mien paddo’s goud van pas kommen. Doar zit handel in zeg ik die. Kiek, as je de wereld veur n doedelzak aankieken liekt alles veul minder slim.”

“Der binnen inderdoad veul lu depressief,” zee ik. “Mor of dien paddestoulen helpen betwievel ik.”

“Nou, k was guster nog even bie Evertje en dij haar n schoaltje paddo’s op toavel stoan,” zee buurman Jan. “Dij stumper zat vanwege d’energiekrisis op n kroakstoule te kleumen mit op schoot n bordje mit doarop n kòlle gakbale. Hai zat te dubben over t perbleem of hai valen wol onder ain van de twij biologische geslachten ‘m’ en ‘v’ of dat hai vergendern wol noar n aandere letter. Dij wol dus ook aan de paddo’s. Mor kom, ik goa weer noar mien Griet. Wie willen dammeet onze paddo’s oogsten. Aankommen weke komt ter n bord in toene mit doarop:

Verroem t benul, vergeet de tied.

Neem paddo’s van Jan en Griet.”

“Paas mor op,” zee ik. “As je paddo’s eten gaait joen pokkel n aigen leven laaiden. t Wotter lopt joe din nait in de mond, mor lopt joe vanzulf in de boksem. En je goan dervan trippen. De waarken is bie elk verschillend. d’Ain wordt zo slap as n schuddeldouk, d’aander schit zok in de boksem en weer n aander spijt zok uut de noade.”

“Nou wees mor nait benaauwd,” zee buurman Jan. “Mien Griet en ik perbaaiern onze paddo’s vanoavend eerst zulf even uut. Tjeu.”

Vot was buurman Jan. Ik betwievelde of der ooit n bord in zien toene kommen zol. n Avvetìnsie in t Bokkeblad lag meer veur d’haand. n Raauwavvetìnsie:

Jan en Griet genoten as pensionado’s.

Ze bezweken lèstdoags aan heur paddo’s.

%d bloggers liken dit: