“Hest t ook lezen? n Swaart wichie uut Utrecht mag noa joaren traauwe dainst nait meer veur Swaarde Piet speulen. Heur van neture donkere hoedskleur paast nait in t ploatje van t bedrief dat ìnkeld mor meer waarken wil mit routveegpieten.”

Buurman Jan was, zo as elke weke, delezakt op zien proatstoule. “Nou, dat verwondert mie niks,” zee ik. “In Utrecht zitten nusten wokers. Kovvie?”

“Zeker,” zee buurman Jan. “Mor ik mout zo stoadegaan op pot van dat wokegedram. Dat soort volk staait op d’achterste poten as blaanken knötjes in t hoar hebben of n rastakapsel droagen. Dat nuimen ze t touaigen van aandermans kultuur. Ze binnen nait wies. Man, elke mentoal gemankaaierde blast tegenwoordeg n vaalze serenoade op n lekke loftrompet. Ik bin der kloar mit.”

“t Is n misvatten dat verkleuren d’oplözzen is tegen rasisme,” zee ik.

“Dat zeg ik,” zee buurman Jan. “k Was vrouger wel ais zo swaart as n Turk. Din brocht gruine zaibe d’uutkomst en din kreeg ik van t bounen n rooie kleur. Van aal dij kleuren bin k niks minder worden. Mor tegenwoordeg beland je mit zo’n vergelieken aan de schaandpoale of wor je insmeerd mit pek en veren. k Wil gain swaartkieker wezen, mor dizze ontwikkeln veurspèlt nait veul gouds.

Der binnen zulfs wokers dij heur dambrikken en schoakstokken in aandere kleuren vaarfd hebben. Ze kinnen t nait verkroppen as ze verlaizen van wit. Mor ik zeg die dit: wat swaart is mout je nait blaiken willen mit gekleurde argumenten. Kom ik goa weer noar mien Griet. Dij het ook wat mit swaart. Dij wil nog wel ains swaartgalleg wezen. Tjeu.”

En vot was Buurman Jan. Hai haar in wezen geliek. Lu mouten opholden mit t zok draaien en keren in t deur heurzulf geabsorbeerde leed en verdrait. Doar zol t wichie uut Utrecht vast ook nait raauweg om worden. En der binnen nou ainmoal mementen dat de kleur “swaart” negatief overkomt. Wat docht je van t swaarde schoap van de femilie dij as swaarthandeloar swaart geld verdainde en deur de plietsie aanholden wer.

Ze haren noamelk bewies: swaart op wit.