“Ik kon ze van veròf al blèrren heuren. Man, t was net n snikke vol lammer. Dou wie dichterbie kwamen wer t dudelk: twij grommen dij dwaars lagen en n moeke dij der gain stuur over haar. Man, man, man, d’aine bunzel lag op de grond te spinhakken en d’aander hong geliek n oabe aan de winkelkare. En mor janken en reren. “Wij moeten ook nog even een grote bak opzoeken,” heurde ik t aarme mìns zeggen. Ik docht nog: Doar kinnen dij antammen mooi in, koop vot mor aine mit n dikke hangslöt terop.”

Buurman Jan won zok zo te zain bie ons aan de keukentoavel dudelk op. “Ik zee nog tegen mien Griet dat wie beter nait hìngoan konden. En ik kreeg geliek. Wie kwamen al veur de draaideure in n lange riege terechte. Man, n gekkenboudel was t. Wie waren nait d’ainegsten dij t in de kop kregen haren. Der waren meer van dij haalfmalen.”

Hai was zo vergrèld dat hai mor zuneg tied haar om n slok kovvie te nemen. Ik perbaaierde hom wat te kaalmeren deur te zeggen dat n oepke zo òf en tou gain kwoad kon. Veuraal in dizze tied.

“Mor din toch nait noar n pakhuus vol dolers en dwoalers, man. Kiek, mien Griet haar zok net n nij klaidje kommen loaten via AliExpress en dij wol ze even showen zee ze. En zo voak waren wie der mit dij coronaboudel ja nait uutwèst. En omdat zai veur heur laptopke n moesmatje hebben mos haren wie n doul, von mien Griet.”

“Tja, veur zo’n dringende bosschop mout je joe wel even in n mieghommelnust woagen”, woagde ik.

“n Mieghommelnust? Man, hol mie derover op. Ik luip doar mit mien winkelkare achter schoedelmoazen, kwedeldeuzen en treuzeltrienen. Dat volk luip gewoon braid uut in t looppad. n Eerzoame man zo as ik kon der hailendaal nait veurbie. Kiek, ik bin n man dij de bochten òfsnidt en doar op twij roadens deurhìn snittert. Dat nuim ik effektuïstisch inkopen doun. Nee, ik mout niks hebben van dat gegengel.”

“Hest ook nog gakbaaltjes eten?” vruig ik.

“Nee,” bölkde buurman Jan, “ik zat MIE op te vreten……..”