Eltje Doddema

Veurege week was t weer zo wied. In onze toch wel omvangrieke femilie was weer ais n verjoardag te vieren. Tan Geertje was dit moal t feestswien. Normoal gesproken zol d’haile femilie weer van de partij wèst wezen, mor vanwege de coronamoatregeln was kloetjeklitterij der dit moal nait bie. t Bleef bie n appke mit n lulleg ploatje derbie om aan te dikken dat tan Geertje wel wat aan heur gewicht doun mog.

Ik mos swoager Graddes en de vraauw dus ook missen. Op zich is dat nait slim. Elk moal as Graddes en zien Miene mit ons achter de roomhoorns en tompoezen zaten, zat Miene aaltied zo te jeuzeln over heur gezondhaid, dat wie der steevast van overtuugd waren dat dit heur leste verjoardag in onze femiliaire kring wezen zol.

Op de mementen dat zai t nait haar over heur soezen in de kop en zinkens in t lief zat zai te snakken over heur dochter Elsie. t Wicht was ja meroakels goud terechte kommen. Zai haar n beste betrekken kregen en haar n best traktement. Boetendes elk was best te spreken over heur inzet en kennis op de waarkvlouer. Nee, Elsie haar t best noar de zin.

Dat is nog ains wat aans as de grode onzekerhaid dij mennegain nou het omdat heur bedrief of winkel aan de latten hangt vanwege de lockdownmoatregeln. Aal dij lu goan zo stoadegaan ten onder aan t
zogenoamde Viskerman-syndroom.

Ie waiten vervast wel wat dat is. Dat is d’angst dij je hebben as je midden op t meer in n roeibootje zitten te vissen en plotsklaps overvalen worden deur n swoare onweersbuie. De bliksemflitsen vlaigen joe leeg over de kop en t benaauwde swait brekt joe uut. Op dat mement besef je bliksemsgoud: Ik bin hier op t verkeerde stee. Dit komt nait goud.

Ie waiten vast wel dat t beste stee om te vissen bie n bluiende bonekaambe is. Doar willen boarzen, snötters en voorns t beste bieten.

Wat dat bieten betreft: veul lu kinnen zok nait meer vastbieten in heur bedrief of kantoor. Zai zitten zok te verbieten. Boetendes: t Viskerman-syndroom tast heur gebit aan. Zai zitten binnenkört vast aan n kunstgebit. En veul lu mit zo’n hapvertuut waiten dat, noast t kulinaire gevuil, ook de kwaliteit van leven din n deuk krigt.

Der is ain troost. Onder t tandenpoetsen kin je mit t gebit in d’handen mitfloiten……. tiedens d’aarbaidsvitaminen……