Kinderlaid

KINDERLAID

n Klaain, klaain kleutertje speulde voak in t hof.
Zien noam was Berend Botje, dat von e aibels tof.
Voak luip e in n gruin knollenlaand, mit n houdje van pepier.
Of hai ston veur n poppenkroam, ook dat von e slim schier.

n Ìndje wieder woonde Jantje, t jong was wizze nait dom.
Hai wos al: drij moal drij is negen, dat was gain stoere som.
Mos hai twij emmertjes wotter hoalen, din dee e dat in ainen.
Hai haar zien woagen din wel vol loaden, zo kon e veul verdainen.

Zien zuske was n kureg ding, heur noam was lutje Elsje.
As Jantje heur din nittjen wol, din zee e Fiederelsje.
Zo was doar ais dat wichtje loos, dou zee Jan: “donderju”:.
Mor hai von heur dou rad weerom onder moekes paraplu.

Jantje zag op n zundag zo mor n boom vol proemen hangen.
Hai vruig dou Berend en Elsje mit om aal dij proemen te vangen.
Ze vuilen van muideghaid in sloap en dreumden van twij beren.
Totdat Kortjakje heur wakker muik, dat dee z’op zundag geern.

Ze leerden van heur alle kleuren, zo ook van: gruin is gras.
En dat twij beren broodjes smeerden, dat kwam dou goud van pas.
Ze woagden zich aal meer van huus, tot aan de wotterkaant.
En t was toch wel hail singelier: noa t wotter kwam weer laand.

Doar zaten zeuven kikkertjes al in dij boerensloot.
Zai zagen doar alle eendjes zwemmen, in t wotter dreef n boot.
Berend d’erin en Elsje ruip: “Schipper mag k wel overvoaren?”
Mor wind kreeg Berend dou te pakken, hai dreef vot uut Zuudloaren.

Hou of t gebeurde is nait bekend, mor t is toch wizze woar.
Mit Berend, Jantje en Fiederels kwam t aalmoal veur mekoar.
Mit aandern wuiren ze hail bekend, op heur wuir zongen en dicht.
In menneg kinderlaidje wordt dit aalmoal schier belicht.

eltje ©