In t jachtege leven van vandoag de dag gunnen wie ons voak gain tied om zo nou en din ais weerom te kieken, om te denken aan gebeurtenizzen van vrouger of aan lu dij ons dierboar waren en uut tied kwamen. Mor zo nou en din wor je, soms onverwachts, toch herinnerd aan n persoon dij op d’ain of d’aandere menaaier in n bepoalde foaze van joen leven veul indrok op joe moakt het. Mien opa was zo’n man. Ik herinner mie mien opa as n wies man.

As k bie hom op schoot zat, kon hai aal sloatje kaauwend, de schierste verhoalen vertellen over zien schoultied, of nog veul beter, over de tied dat hai aan t platjelopen west was. En in tegensproak mit wat je din denken zollen, noamelk dat je deur t missen van onderwies nait optimoal dail nemen kinnen aan t doagliekse leven, bewees mien opa t tegendail en haar e de schierste spreuken opbedocht of meschain wel aargens opdoan. En ook zien uutsproak: Wie loot is niet wijs, maar wie niet loot wint ook geen prijs, von k getugen van t hebben van gezond verstand. k Herinner mie nog goud dat e zee, dat ter volgens hom gain God was, omreden der was noa de dood nog nooit aine weerom kommen en de lu dij dat wel mainden hadden aaltied oremus. Dat von k n biezunder woord: oremus. k Zat doarom ook rechtop in de schoulbaanke dou meester Smit van de vaarde klazze vertelde over de stried tussen de Romeinse twijlingbruiers Remus en Romulus. Baaide bruiers wollen boas worden over n nij te stichten stad en dou Remus aanmaarkens muik op t noar zien mainen wat seupele haalfstains muurtje dat om de stad van zien bruier ston was de görde goar. En meester Smit vertelde din vol overgoave hou of Romulus uutruip: “O Remus, wat dust mie aan. Woar bemuist die mit.” Dou meester Smit “O Remus” ruip, docht ik aan mien opa dij t ook voak over “oremus” haar. Dat mien opa n wies man was bleek ook wel uut de gedachten dij hai bie “oremus” haar. “Kiek,” zee e en kwakjede even in n leeg broenebonenblik. “Lu binnen voak slim onverdroagsoam en kieken mainsttied van zok òf. Ze zain aaltied de gebreken van aandern en ze zitten der boven op om aine de grond in te trappen as aine wat mishottjed. Dat van zok òf kieken mien jong doun ze om heur aigen gebreken en tekörtkommens te rechtvoardegen. t Is ook ja zo makkelk om aanmaarkens te moaken op n aander. Onthol goud mien jong, astoe loater groot bist zal dat nait aans wezen.”

En ik gruide op, wuir groot en las geregeld t nijs en t is krek zo as mien opa veurspeld haar: t was en is nog aal ain en aal oremus. De temperatuur op mien boetenthermometer is voak hoger as de waarmte in d’onderlinge reloatsie tussen bestuurders. Dij doalt regelmoateg wied onder t nulpunt, omreden de kommenikoatsie is dusdoaneg versteurd, dat n fersounlek gesprek mit n kop kovvie, of veur n moagpatiënt n kopke appel-kenailthee, nait meugelk bliekt. As lu via n nijsblad mit inkt gooien, din wordt t bedenken van oplözzens en t ontwikkeln van degelk belaaid der nait makkelker op.

Remus en Romulus, n pracht verhoal en nog aaltied herkenboar in onze soamenleven.

Oremus, n pracht woord, ook al zitten we der nait om verlegen …………!